het is alweer 5 jaar geleden dat Niek de 17e 30 werd en een dag later een zoon zou krijgen. Een zoon waar hij welgeteld een maand bij mocht zijn! Onvoorstelbaar blijft het. Niet te verklaren, oneerlijk, en een ongelooflijk gemis, misschien niet meer iedere dag maar wel heel vaak. Hoe vaak denk ik wel niet even , dan had ik nu Niek gebeld ofzo. Dat is heel vaak. Het hoort zo bij je leven, je broer, dat is onvoorstelbaar verbonden met jezelf.
Het is zwaar, zo'n verlies en inderdaad hoe cliche ook, het leven gaat door, willens en wetens. en je moet maar weer mee in de cadans van het verdergaan, Dat is maar goed ook denk ik. Want anders...
Geen 35 en niet de 5e verjaardag van zijn zoon, Dat is gewoon wel erg hard, wat had ik het hem gegund! onvoorstelbaar gegund!! je eigen kind...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten